به ياد نبودن مردي از چزابه

رسم بي وفايي،سردي خاک و فراموشي،قصه اي تکراري و تلخ تر از فراق انسانها از يکديگر است و گريزي از آن نيست که مرگ آغازگر روايت اين تراژدي و دست اجل مسبب نقش بستن روبان

مشکي در گوشه ي قاب عکس زندگي است.

در اين حکايت تلخ و در ميان آدميان ،يکي از اقشاري که فراموش کردن آنان محال به نظر مي رسد،هنرمنداني هستند که به واسطه حضور آثارشان در ميان مخاطبان و ثبت خاطراتي با انديشه ها

و برگرفته از تصاويري که مخلوق آن بوده اند،ماندگار مي شوند و تداعي مي کنند روزهاي بودنشان را در ايام نبودن و خط بطلاني مي کشند بر داستان نسيان آدمي در مواجهه با تقدير روزگار.

در زمستان سال 85 بوديم و به استقبال بهار مي رفتيم که برگ سبزي از درخت سينماي ايران برچيده شد و جامعه هنر رخت عزا بر تن کرد و در فراق هنرمندي که از ابتدا با دوربين زيست و تا

انتها از داخل دوربين زشتي ها و زيبايي هاي زندگي را تماشاگر بود.

رسول سينماي ايران از دوران جنگ و رابط ميان نسل سوت و خمپاره و خون و روايتگري از جنس خاک جبهه هاي نبرد که آثارش آلبومي بود سرشار از عکسهاي زيباي آن دوران و مامني بود براي

آناني که دغدغه آگاهي يافتن از حکايت هاي جنگ را داشتند و در جستجوي راز پرواز مرداني بودند که در برابر هجوم دشمن صف کشيده بودند.

ملاقلي پور فيلمسازي که رويکردش به سينما و جنگ ابتدا از نگاه دوربين عکاسي آغاز شد و صحنه هاي مختلف جنگ را در قاب عکس به ثبت رساند.

هنرمندي که ايديولوژي جاري در آثارش زاييده حضورش در جنگ بود و به جرات مي توان گفت يکي از فيلمسازاني که حتي در دوران حيات خود بارها به دليل خلق آثاري متمايز در اين عرصه با

ديدگاهي نو و سرشار از ذوق و قريحه هنرمندانه مورد تجليل قرار گرفت، کما اينکه تيغ هاي منتقدان هم در بسياري از مواقع و حق و ناحق براي خرده گرفتن به آثارش تيز شد.

ملاقلي پور به راستي رسالت سينما را در حدي که به مخاطب نزديک شود و به سلايق او هم احترام بگذارد مي شناخت و رنگ آثار او رنگ ريا نبود و بوي مادي گرايي از فيلم هايش به مشام
نمي رسيد.

از ديگر ويژگي هاي بارز آثار اين فيلمساز فقيد کشور مي توان به حساسيت تکنيکي در پرداخت يک فيلم اشاره کرد که تا اندازه اي که توان داشت به زبان تصوير پايبند بود و با فراهم کردن فضاهاي

سورياليستي و در برخي مواقع مفاهيمي انتزاعي در بعضي از آثارش توانايي ذاتي خود را که برگرفته از هيچ انديشه آکادميکي نبود را اثبات کرد.

نگاه ريزبينانه به مسايل اجتماعي و دغدغه هاي او در اين زمينه نيز نشان از حرکت موازي و منطقي اين فيلمساز با مخاطبان بود.

ملاقلي پور يکي از فيلمسازان ي بود که با توجه و تامل در مناسبات اجتماعي و بشري و به فراخور تغيير زبان و ديدگاه فرهنگي دست به توليد آثار خود ميزد.

البته اين قابل قبول است که او نيز در ابتداي ورود خود به اين حوزه ،مانند بسياري ديگر از فيلمسازان حوزه دفاع مقدس و با موضعي ميهن پرستانه و آميخته به تعصب در سينما به روايتگري

پرداخت،اما يکي از ويژگي هايي که او را در کنار معدودي ديگر از کارگردانان موفق کرد و به تفکيک مسير او انجاميد،ترکيب ايديولوژي نشات گرفته از دوران جنگ با آثار و تبعات اجتماعي آن در زمان

حال بود که منجر به برقراري پيوندي هنرمندانه و در بسياري مواقع دور از شعارهاي معمولي که امروزه گريبان سينماي جنگ را گرفته،شد.قلم تنها زباني بود که مي توانست مردي از چزابه و

خالق مزرعه پدري که با کوله باري از دغدغه ها در زمينه سينماي جنگ به مزرعه پدري سفر کرد را به ياد آورد.//انتهاي پيام



ميثم محمدي

انتهای خبر / خبرگزاری سینمای ایران/ کد خبر 1171