يادداشت :

رحمه ، رحمه مي ماند
درنگي بر عصر روز دهم

اثري فاخر و نجيب که متعلق به سينماي راعي تولد يک پروانه است ، خاص است اما هوشمندانه به مخاطب عام نيز انديشده و اين يعني توفيق يک فيلم، فيلمنامه اي درست با روالي منطقي همان چيزي که جاي خاليش را نيز حتي در ميان انبوه فيلمنامه هاي فيلم شده مدت هاست که از ياد برده ايم .
دو کودک از يک خاک به دنبال جنگي نا خواسته و نا برابر در دو خاک تقسيم مي شوند و اکنون پس از گذشت زمان دو فرهنگ متفاوت که حاصل دو نگاه و دو تربيت متفاوت است در کنار يکديگر قرار مي گيرند و کودک جدا افتاده ديگر حاضر به تعويض انچه که دارد با تمامي ان چيز هايي که ندارد نيست .
عصر روز دهم، تلخي جنگ را از زاويه اي ديگر مي بيند توسل به اسطوره هاي مذهبي نه تنها اغراق شده نيست، بلکه مخاطب را به شدت درگير مي کند ، در اين ميان نبايد غافل بود از تصاوير مستند و تکان دهنده زنده ياد رسول ملاقلي پور از حرکت هروله گونه مردم روستاي طواريج در عصر عاشورا به سمت حرم امام حسين (ع) که سند ديگريست بر جاودانگي اين فيلمساز جسور و ساختار شکن ، عصر روز دهم حضور يک تهيه کننده آگاه آشنا و کاربلد را با همه قدرت اثبات مي کند و اينکه در اوج شرايط بحراني و حتي نا آرام و مستعد خطر مي توان يک اثر بين المللي را به ثبت رساند. // انتهاي پيام

انتهای خبر / خبرگزاری سینمای ایران/ کد خبر 725