۱۴ دیماه ۱۳۹۰ نامه وزارت ارشاد بابت تعطیلی (انحلال) خانه سینماصادر شد و این خبر را شخص وزیرارشاد دولت دهم همان روز اعلام کرد. به عبارتی از استقرار مسئولان وزارت ارشاد دولت دهم در پاییز ۱۳۸۸، حدود دوسال و پس از عدم توفیق درتلاش های زیاد برای تصاحب خانه سینماازطریق سینماگران همسو با خودشان و با شیوه هایی که درانتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ به آن مسلط شده بودند، طاقتشان طاق شد وبه دلیل عجله و نبود قانون مورد نظرشان، برمبنای بندی از آیین نامه مربوط به اداره آموزشگاه های سینمایی حکم به انحلال خانه سینما دادند.

هنوز نمی دانم مسئولان آن دولتِ خود خوانده به پاک دستان، چگونه می اندیشیدند، آیا فکر می کردند به سرعت خانه سینما منحل می شود؟ یا برآوردی ازچالش ها و پیامدهای بعدی اش داشتند؟ یا اساسا ًبه مثابه وزیر ارشادشان شناختی ازحوزه فرهنگ و هنر و قدرت نهاد صنفی نداشتند. هرچه که بود خانه سینما به عنوان تنها نهاد صنفی فراگیر در حوزه سینما وارد مهمترین چالش تاریخ خود شد و نوعی از همبستگی منحصر به فرد را تجربه کرد، به گونه ای که نه تنها برای گردانندگانِ دولتیِ وقت، بلکه برای دیگر نهادهای صنفی که قرار بود بعد از خانه سینما دچار این چالش شوند، شمایل و رفتاری قابل تامل ازخود نشان داد.

هرچند از نظرمن خانه سینما هیچگاه تعطیل نشد ولی درظاهر، ساختمان اصلی اش با همراهی شماراندکی ازهمکاران سینمایی با مسئولان وزارت ارشاد، مدتی بطور غیر قانونی پلمپ شد.

امروز بعد از گذشت چهارده سال بنظر می رسد این حرکت از آن جهت که یک بارعرض و طول و مهمتر از این دو عمقِ این نهاد صنفی را برای اعضایش و از سوی دیگر برای کسانی که در طول این سالها دوستش نداشتند روشن کرد، اهمیت زیادی دارد. ازسوی دیگر واقفم که این خانه در شرایط دیگر می توانست مقبولیت بیشتری داشته باشد ولی واقعیت این است که اکثر دولتها و مجالس پس ازانقلاب روی خوشی نسبت به نهادهای صنفی بخصوص در حوزه هنر نداشته و همواره سعی کرده اند وجوه تقلیل گرایانه درحوزه ساختار و ثبت این گونه نهادها داشته باشند و در تصمیمات مهم آنها را نادیده بگیرند و هراز گاهی با برساخت های دولتی، سعی بر برهم زدن معادلات منطقی گفتگو و تعامل داشته باشند. ازاین روست که بهتراست این مقطع را بیشتر مورد مطالعه قرارداده و سطح آن را درحد لجبازی های چند نفر تقلیل نداده، مطالعه کتابچه امنیت شغلی را که فایل رقومی آن به زودی از وبسایت خانه سینما در دسترس خواهد بود را توصیه می کنم، بخصوص تصویر نامه ای که در پایان این کتابچه، به عنوان گزارش خطاب به استاد بیضایی که این روزها در فقدانش سوگواریم، نوشته بودم.

به هر روی ایستادگی اعضای خانه سینما درمقابل زیاده خواهی های دولت دهم فارغ ازحال وروز امروزشان، درس آموز و تحسین برانگیز است.

محمدمهدی عسگرپور ۱۴دیماه ۱۴۰۴