محمدعلی سلیمانی/ پنجمین روز از چهل‌وچهارمین دوره جشنواره فیلم فجر در پردیس سینمایی ملت، به‌عنوان کاخ جشنواره و محل حضور بخشی از اصحاب رسانه و منتقدان، در حالی با نازل‌ترین کیفیت ممکن برگزار شد که با توجه به تجربه نسبتا موفق شاهسواری در برگزاری دوره چهل سوم این رویداد در سال گذشته؛ حالا این پرسش اساسی شکل می‌گیرد که به راستی اگر مدیران سازمان سینمایی و متولیان برگزاری قصد تخریب و تضعیف جشنواره فیلم فجر را داشتند، چرا برای برگزار نشدن آن تلاش نکردند!؟

پردیس سینمایی ملت که در ادوار مختلف و طی سال‌های پیاپی محل نقد و اعتراض اصحاب رسانه بوده، با پافشاری و اصراری توجیه‌ناپذیر سازمان سینمایی و متولیان برگزاری این دوره از جشنواره، بار دیگر به‌عنوان کاخ جشنواره انتخاب شده، بی‌آنکه اشکالات بنیادین و اساسی آن برطرف شده باشد. آسفالت خام در به‌اصطلاح پارکینگ مجموعه ریخته شده که پس از بارش باران به میدانی شبیه آفرود تبدیل می‌شود و چرخ خودروها در آن فرو می‌رود.

البته سوءمدیریت در این دوره چنان سطح نقد را تنزل داده و دامنه اعتراض‌ها را به داشتن یا نداشتن مایع دستشویی سرویس‌های بهداشتی، شکستن صندلی‌های سالن‌ها و قیمت‌های نجومی فودکورت تقلیل داده که مجالی برای تمرکز و بررسی تخصصی و کیفی آثار باقی نمی‌گذارد.

هرچند بخش‌های مختلف جشنواره، از محل و شیوه برگزاری تا آثار حاضر، محل بحث و ایراد است و قطعا به تفصیل هریک مورد بررسی قرار خواهد گرفت، اما عملکرد خبرنگاران و اهالی رسانه و کیفیت حضورشان نقطه روشن این رویداد است؛ نقطه‌ای که متأسفانه با رفت‌وآمدهای فرساینده بین طبقات و سرگردانی میان سالن‌ها به‌تدریج مستهلک می‌شود و از شور و تمرکزی که می‌توانست مانعی در برابر جریان‌های تخریبی و تحریمی علیه جشن سینمای انقلاب باشد، می‌کاهد.

بی‌تردید سهم کم‌کاری‌ها و شاید هم کارشکنی‌ها مدیران شهرداری در افت کیفیت این دوره کمتر از مدیران سازمان سینمایی نیست. مدیرانی که اشکالات این پردیس بارها از سوی اهالی رسانه به ایشان گوشزد شده بود، اما گویی گوش شنوایی وجود نداشت تا قطار فجر به ایستگاه چهل‌وچهارم برسد و همچنان درگیر همان بحران‌های مدیریتی باشد. سالن همایش‌های برج میلاد می‌توانست گزینه مناسب‌تری برای کاخ جشنواره باشد؛ هرچند کیفیت سالن‌های پردیس ملت بهتر است، اما در میلاد دست‌کم صندلی‌های سالم‌تر برای نشستن و فضای متمرکزتری برای استقرار اهالی رسانه وجود داشت؛ امتیازهایی که قربانی تصمیم‌های سلیقه‌ای برخی تصمیم‌گیران سینمای ایران شد.